Album o ludobójstwie na Wołyniu

Polecam publikację, wobec której nie można przejść obojętnie. Album "1943 Wołyń 1944" prezentuje cykl, składający się z 19 szkiców wykonanych czarnym tuszem na białym kartonie o wymiarach 42×29,6 cm, a także szkic "Dziecięca kryjówka", wykonany ołówkiem na białym kartonie o wymiarach 29,6×42 cm, których autorem jest Stanisław Kulon. Wprowadzeniem do albumu jest esej dr hab. Renaty Rogozińskiej. Stron: 64 Format: 34×23 cm Oprawa: twarda ISBN 978-83-926749-3-1 (Album można zamówić na stronie internetowej: www.biuropromocjisztuk.pl) Stanisław Kulon urodził się w 1930 r. w Sobiesku na Kresach Wschodnich, skąd jako dziesięcioletni chłopiec wraz z całą rodziną został deportowany przez Rosjan na Ural. Stracił tam rodziców i troje rodzeństwa. Z pozostałymi przy życiu braćmi i siostrą trafił do rosyjskich sierocińców, skąd po wojnie powrócił do Polski. Kształcił się pod kierunkiem prof. Antoniego Kenara w zakopiańskim Liceum Technik Plastycznych, które ukończył w 1952 r. W latach 1952-1958 studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach prof. Ludwiki Nitschowej i prof. Mariana Wnuka. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1958 r. Od 1988 do 2000 r. był profesorem Wydziału Rzeźby w swojej macierzystej uczelni. Wydana przez Biuro Promocji Sztuk książka jest artystycznym rodzajem dokumentu, opowiadającego historię XX-wiecznej Polski. Dramatu dziś często zapominanego, spychanego do zbiorowej niepamięci. Wielka sztuka często angażowała się w dawanie świadectwa prawdzie i mówiła, czasem drastycznie, o ludzkiej naturze – dobrej i złej, o nienawiści i bohaterstwie. Szczególnie poruszające są te jej przejawy, które dotyczą zwykłego człowieka. Tak jest w przypadku ujętych w album szkiców prof. Stanisława Kulona. To, co jest siłą jego sztuki rzeźbiarskiej, płynące z jego własnych przeżyć i doświadczeń pokolenia, jest też obecne w szkicach cyklu wołyńskiego. Nierzadko oglądający chce odwrócić wzrok, liczni zadają sobie pytanie: czy to prawda? Autentyzm dobywający się z rozedrganej kreski, wydobywającej drastyczne sceny, zawiera w sobie odpowiedź. – To jest świadectwo! Inne niż fotografie, opowieści bezpośrednich świadków, ale jakby będące uniwersalizującą soczewką ludzkiego cierpienia widzianego w perspektywie Męki Pańskiej. „Dzieło Stanisława Kulona […] daje się wpisać w szersze zjawisko, które określa się niekiedy mianem „rewolty pamięci”. Znamionuje je krytyka oficjalnych wersji historii, odkrywanie zepchniętych w niepamięć fragmentów dziejów, rewindykowanie śladów przeszłości wymazanej i skonfiskowanej – pisze Renata Rogozińska. . .